طرح از: استاد رسولی

 چقدر تکرار شود دل ناجوانمردم

در آیینه ی لطف

وجه کریـــــــــــــــــــــم پروردگار

تا تو باز خیال نابخرد به خود راه ندهی

و در کبودای ظلمت

زانوی غم در آغوش نگیری

باور کن

نور حق آنچنان ناب و نامیراست

که چشمانت سر تا پا سایه هم بپوشد

از هر روزن بسته

دست تابناک خود را

 تا قلب مرداب عزلتت می رساند

و تمام نیلوفرهای پژمرده ی بر سر اوفتاده دامان را

روح دوباره می بخشد

و تو می رویی

از ریشه ای ژرف تر

و می بالی باز

گشوده بال تر

در آینه ی بلند آسمانها

دل من

باورم نیست اندوهت را

اینگاه که یگانه محبوب عالم با توست

و امواج درخشان مهر او

در خون تو متبلورند

هر چه من و تو سر به هم آوریم

در هم بتـــنیم

بر خویش سایه افکنیم

عاقبت آفتاب او

از آن ستیغ که گام گمانت بدان نمی رسد

فرا خواهد رسید...

روزگارم

 

خدا گواهست

بسیار ِ بی تابی های دلی را

که ناچار افتاده به وادی تحمل،

به تلاشی می گراید

 

ماه گواهست

بسیار ِ آینه ی خیال تو شدن را

در پرده ی شبهای یک تیغ

 

شب گواهست

بسیار ِ جامهای ِ سر ریز ِ اندوه ِ پــیــــــــــــــــاپی را

که در ِشان نکشیده، سر می رسند

 

پنجره گواهی میدهد

بسیار ِ مرگهایی را

که از آستانه فرایم گرفتند

و جانم را نگرفتند

 

ماه

این نسیم

همین خورشید

گواه که چه گویم

به تماشای نمایش هر شبانه ی روزگارم

عادت دیرینه دارند

هِــــــی

روزگار...

بر گُرده ی هر که رنجورتر، گِرانتری

دیگر چشمانم دنباله ی ستاره های جفا نیستند

دیگر، یک سر، سـِـپرم

بر من ببارید ای تیرهای تشنه کام

قلبم جام گوارای سر مستی تان!

ینوش از خون من ای غم

که شراب، آتش دیده تر ازین نخواهی جست

بـپای ..!

مباد جرعه ای بر جا بماند

که خاکیان را

هستی سوز خواهد شد

چون باد...

میگذرم

از دشتستانهای خشکی

که برایم جز هرم آنش غم

بر خرمن بی حاصلی هیچ نداشتند

میگذرم

و میگذارمشان در خنکای دروغین جهل خویش

شب بر قلبم سنگین شده است

و برگهای بی پناه خزان

در پیراهنم پناه گرفته اند

باید برویم

من و برگها

 تنها

 

در دوردست

سرزمینی شاید

دلتنگ پاییز باشد

پس از مرگ به من دست نخواهی یافت

هرچند که ماجرای عشقت را مثنوی هفتاد من کاغذ گفته باشم

دنیا هم کلمه بشود

شرح کوریست در اتاقی تاریک

از پریشانخانه ی دلم

امروز، نگاهم

حال مصور منست

که هرز می رود در تلاقی روزمره ها

و تماشاهای به نور و رنگ، راه نبرده

چشمان من آیینه ایست

پیش روی چشمانت

در من نگاه کن

و در ابدیتی که میانمان گسترده است...

رها شو

و دست مرا رها مکن

خبط خشن منطق

زیبنده ی لبهای تو نیست

سخن از عشق بگو

که فریبنده ترت کند

عشق را دریاب

که از تو می پژمرد تمام آرمانهایش

از تو

و واقعیت تلخی که

به جای حقیقت گرفتی اش

جز اینکه صد تا دنیا فاصله داری از من؟

ای سکوت  پر شکوه شبانگاه

که  گسترده ای کران تا کران

 بالهای مشکین خویش را،

 

بر من بــِتـَن

شاید به صبحی نه چندان دور

از پیله بِرستاخیزم

با بالهای رنگین و کوچکم

رهسپار شهر ابرها شوم

و تارهای تنگ بستگی را

بر خاک افکنم

و رها شوم،

آنجا که دیگر پنجه ای

گلوی نحیف روحم را نفشارد

و دستی

بال های تمنایم را

زنده زنده به خاک نسپارد...

هر شب اینجا انتظارم

انتظاری که گمانم

سر به روز محشر بردارد...

دل من

عطفی  روشنست که بلعیده نمی شود

میان غلظت شبهای مستدام

شب هنگام، دلم

پیراهن نور بر تن میکند

و با نفسهایی از هوای خواهش، کبود

در بستر آرام می گیرد

و صبر می آورد

بر تمام ابرهای سنگین دلی

که بر سینه سایه افکنده اند

و قسم خورده اند که نبارند

مگر در مرگ من

چه کوتاهست دست سخن به درگاهت ای پروردگارم،

برای واگویه ای چند ،

از گریه ای که در گلو کز کرده است

تنها نگاه...

حکایت گر آتشیست که از جگر زبانه می زند

 

و تا دامن چشمها را تر نکند

پای از دایره ی شب - بیداری بیرون نمی گذارد

و تو چه سخاوتمندانه

عروس نسیم را روانه ی چشمانم میکنی

تا جان، از آتش نگاهم نسوزد

و تاب بیاورد

فردایی دیگر را

به رغم تازیانه های روزگار

 آه اگر

احساس شگفت مرا میدانستی

شاید اینهمه آب بی مهری به آسیاب دریغ روا نمی داشتی

من

من ِ اندک با این حس آسمانی

در آینه های زمین تکثیر می شوم

و بالهای مهجورم

کهکشان- سای ِ مهر تو می شود

ماه من

ای تنها تلالوء ِ روشن میان جان ِ خسته تنم

با من بگو

با شکـُفت ِ اینهمه یاس

میان دامن احساسم چکنم

بی آفتاب فریبای حضورت...

آه ای بهار شورانگیز

مُشت های عطرآگین بنفشه  و مریم را

بر من فرو ریز،

که پوستین زمستانی اندوه از تن به در کنم

و برویم و ببالم

از میان پناه ِ سبز دستان تو

فرشته ی من

دستی میان برکه ی خواب پریشانم گشا

و تصویر بودنم را بی قرار کن

و به ماهتاب ِ نگاهی تَر از اشتیاق عشق

مرا برانگیز ازین مرداب دوار بیهودگی

اندوه، سخت

گریبانم را می فشارد

و شاخه های حسرت

بر دل چون خورشید، روشنم سرک کشیده اند

و قرص امیدم را تَرَک داده اند

آرزویم...

چون جان رفته بر پیراهن زخمی ام باز آ

و بر بالینم چون آیه های شفا نازل شو

و ملامتم مکن

اگر که بی تو چنینم

 

Emshabam mese hameye shaba halam khoob nis.dagh

kardam.panjere ram baz konam faide nadare. Bayad ta vaghte khab joon bekanam.

Shaba namadi az zendegie mane va panjere namadi az marg.

Harfam nemiad. Ehsase naboodi mikonam. Ehsasekasi ke seyl daro nadaresho borde. English type mikonam chon doos nadaram ziad kasi bekhoonadesh. Nemikham be kasi hese naomidi bedam.

Khoda bavar mikoni khastam?

Doos dari bishtarazin aghabgard konam?

Gerefteo sanginam . har shab ghable khab koli azat tamanaye marg mikonam eltemas mikonam ashg miirizam ama hekmato salahe to chize digeiie

Hoseleye hichio nadaram. Hata karaye adie roozane.

Beghole bachaha silentam.chesham dare baste mishe fek mikonan khabam miad, farariam. matloobam ye otaghe ba ye rakhtekhab.

Beghole shaer: anche mikhaham nemibinam vanche mibinam nemikhaham

Az kasi tavaghoii nist.hame moshgele khodeshoono daran.khoda az man montazere harekati?

Sharmandatam ke sokoon kardam. Faghat toii ke mano mifahmi. Pas be hale khodam va nazaram.joz to kio daram ke be digari havalam koni?

Kooh roo dooshame. Chetori parvaz konam…

Mano parvaz?

Man koja paridan koja

In liaghat nasibe har karkasi nemishe

To faghat raham kon. Hata baraye modatiam ke shode mano bemiroon.ghararemoon koja khoda?

عرق مرگ بر پیشانی ام نشسته است

سرخوش و خاموشم

سینه سپار آسمان و

مغروق آبهای اندیشه ای شگرف

پبراهنی نقش بر بسترم

به هوی ِ نسیمی، زمان را در کف می گیرم

 و زمین را به زیر،

با تمام گندمزارهای طلایی اش

 

چون بادبادکی سپید میان ابرها، بُر میخورم

پنجره ها همه آینه اند

و تصویر رهایی مرا تکرار میکنند

نخ، به ناگهی  پاره می شود...

شگفتا

دیگر مرزی برای رهسپاری نیست

دیگر چشم و گوش به کار نمی آید

همه تن، چشمم

همه جان، گوش...

بی خبر از بازیهای تلخ روزگار

به تو می اندیشم

و بالهای سپید روحم

دربلندترین بیکرانه های آسمان می وزند

و مرا

و جسم خاکی ام را

چون شبنم آفتاب خورده

بر می انگیزند به آیین پرواز

آه ای فرشته ی سبک پیرهنم

ای

شار ِ شگفت احساس در خون خمود تنم

هیچ دانسته ای

خوشه ی چشمان پر درخشت

در چشمه ی نازنین اشک

و سایه ی اندام بلندت

در شرم مشکین چادر

با جان از جهان بریده ام چه میکند

 

 

این نیم نفس مانده

به شوق دیدار توست که سرسختی میکند، این

چشم خون چکانده

ملتهب و موج آلوده ی عشق جانکاه توست

دستهایم لرزان التماسند

و زانوانم

بر هم فتاده ی اندوه ابدی ات

چرا باور نمیکنی که مرگ

بی تو سالها، هرروز، مرا در کام کشیده است

شاید

چشم انتظار مرگ آخری

تا دیگرم چاره نماند

و تو

آسوده خیال تر ازین

بر سنگ سوار بر سینه ام

دامن کشانی و

قدم بگذاری

بر سر خون- پاره های از هم گسسته ی من

Dashtam dar panahe toro mididam yadesh bekheir roozaye 10 salegi kheili bishtaraz emrooz aramesh dasht.khastam.parishoonam.hich kari nemikonam faghat daneshgah.oonam har rooz too fekre tamoom shodanesham. Sherao naghashiam daran harz miran.ama man hosele hich peigirio nadaram. Yebar raftam ye entesharat dge peigir nashodam.rajebe naghashiam ostada behem tosihehaii kardan o harfaii zadan ke too goosham nemire.az tarafi kheili azin tarha dase adamaye mokhtalefe ke negaranam mikone.taghsire khodame.beshmoram chant a doctor bayad beramo nemiram?ravanpezeshk.jarah.ghodad.dandanpezeshk.orolog.

ghalb va va va…

Ghalbam har rooz dare badgheleghi mikone.albate harshab ye atorvastatin mikhoram ama khob bi taharoki o asab kare khodeshoono mikonan.chagh shodam doos nadaram intor basham vali khob kheili chizaye dge ham doos nadaram.

Delam nemikhad hichkar bkonam.aslan hosele nadaram.too ravabetam ba mardom kheili khoshal nistam fane ertebato balad nisam moshgel az khodame.shayad ziadi saadam.

Dirooz ostad sare zabt bood albate hanooz 123 ro nagofte boodan.az door goftam ostad mitoonim berim?boland shodo oomad nazdik dast dado ba mohabat goft negaran nabash emtahan asoone ama be baghie nagoo.nemidoonam chera fekr karde bood negaranam.are negaranam.ozam khoob nist.vaghean hamash darhale tahamolam.khodaro shokr ke moshgele birooni nadaram.mosalase niazaye avaliam kamele shokre khoda. Shaba az ye saati be bad halam kheili bad mishe.ehsase khafegie roohi mikonam.too rakhtekhabam joon mikanam ta mogheye khab.zendegi baram alasavias.khosh nisam.albate khoshiam kam nist.

Peye pishraft nistam.bokhoro namiram.hoseleye ye minoxidil zadanam be kalleye kachalam nadaram.azoon tarafam dochare ye halataye khasiiam ke nemidoonam bayad dar ghebalesh che konam.halataye khoob albate az poshte shishe o dar halite tanab pich

Chakosh khaar shodam. Khoda lanat kone eshgho

engar ba chasbe hararati chasbidam be zamin.

zatan adame khamoodiam.joon be joonam konan monzaviam.

kheili khastam.kheili delam margo mikhad.nesfe in afsordegi az ghazayaye talkhe atefie.vaghty ye ede darki az haghighate to nadashte bashano be sheidehao didehaye khodeshoon ektefa konan hamin mishe.

Aksaran adama hamintoran.marahel dare.albate dele shekaste ham khodaii dare. Oon havamo dare. Khoda kone fardaye ghiamat behem khorde nagire. Khodaya bezaate man kame. Be room nayar.

Hameye zendegim shode aah.khastegi.khabaloodegi.

Akh ke delam mikhas mese khaba parvaz konamo beram jaii ke khabari az in divara nabashe

Man ke a z ye negahe etab alood delam ghade ye donya migire Bebin ke sare in dastan cheghad pir shodam

Khodaya man vaghean adame khoobi nistam. Ama midooni be khoobia eshgh daram.khoda tanham.eyne khodet.sedam kon …

و این خاصیت عشق است...

از 16 سالگی

فکر کن

ده سال

یه عمره

درست عین یه سیگار سوخته

انداختت زمین

و لگدت کرد

با 360 درجه چرخش

اونوقت تو هنوز...

ای دل غافل!

چه سناریوی پر تکرار بی تاثیریست این

جان کندن های شبانه

در مسلخ سرد بستر

به این عذاب بگو

به مرگم بگیرد

ای گرداننده ی از جان عزیزتر

ای

خداوندگار من