جوانی ِ ناکرده

گرچه تمام جغرافیای قلبم را

آسمان عشق تو به زیر گرفته است

میترسم از آن روز که همین سهم اندک را

حرامیان از راه رسیده غارت کنند

و تنگ نازک امیدم را

به انگشت تلنگری بشکنند

میترسم از آنکه دست سنگین روزگار

سیلی دیگرش را

نثار صورت زمهریر زده ام کند

و به اشارتی دوباره

آیینه ی مترک دلم را از هم فروپاشد

ماندگار ابدی من..

دیر یا زود میروی

دیر یا زود دلت میرود

و گامهای رفتنت بر صحن خونین قلبم

داغ دیگری به یادگار خواهند گذاشت

پس امروز که هستم

دیوانگی دلم را باور کن

و به از هم گسیختگی پاره پاره های قلبم ایمان آور

و بشناس

پریشانی چشمانم را

که از غم تو بر خویش میفشرند 

و آب میشوند...