پری پری،  پریشانم                    ز دست رفته سامانم

شکسته قلب رنجورم                     فسرده جان ویرانم

ز حال من نپرسیدی                          گلم گل گلستانم

که همچو باد پاییزی                     پر از جنون بارانم

مرا ببر ز دنیایی                 که بی تو دوزخی تنگست

گشا بهشت آغوشت                     به  روی آتش ِ جانم

چرا دلم برنجانی                          ترنج نازک اندامم

نمانده دیگرم طاقت                   تو بیش ازین مرنجانم

فدای ناز لبخندت                         فدای نور چشمانت

  ز گریه کاسه ی خون شد               میان گود چشمانم 

به راه تو به امیدی                        نشسته ام امید من

به کوبه های نومیدی                     کبود ِ غم مگردانم