عذاب
Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
/*
/*]]>*/
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Table Normal";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:Arial;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
عذاب عشق تو
تاوان کدام کبیره ی ناکرده است
که در سوخته ترین فصل روزگار
زمین و آسمانم را به خاک و خون میکشد
چشمهایت
دو زیبای ظالمند
که از گریبان مژگان، تیغ آفتاب مرداد می افشانند
سینه ی زخمناک نمک سود مرا
تو کیستی که از تو بیزارم و بی تو زارم
کیستی که از لبخندهای شیرینت شرنگ حرمان و شوکران حسرت بر حنجره ی عطشناکم فرو میچکد
کیستی ای که تا مرفق به خون جگر من طهارت کرده ای،
و به قبله ی بیداد خویش نماز میکنی
پرواز بر تو حرام باد
اینگاه که شرحه شرحه های قلب مرا گردن گرفته ای
و بر شکسته های استخوانم گام ستم کوفته ای...
+ نوشته شده در جمعه یازدهم مرداد ۱۳۹۲ ساعت ۱۱:۴۸ ب.ظ توسط مهاجر
|
اگر خونِ دل بود ما خورده ایم...