جوانی ِ ناکرده

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA /* /*]]>*/ /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

سرم را به سینه بفشار

تا دلنوازترین ضرباهنگ هستی را

همه تن، گوش شوم

همه جان، پر

بگذار نوای شورانگیز قلبت

صحن باران خورده ی روحم را

آنچنان عطرافشان کند

که فرشتگان را از فراخنای آسمانها

به خلوت ما فراخواند

سرم را تنگ به سینه بفشار شهرآشوب جگرشکار من

و کام عطش کرده ی مرا سیراب کن از آن کانون آتش و شور

باشد که فصل دیگری از حکایت عشق را

در دفتر روزگار رقم زنیم...