جوانی ِ ناکرده

اگر شیعیان ما ـ كه خداوند آنها را به طاعت و بندگى خویش موفّق بدارد ـ در وفاى به عهد و پیمان الهى اتّحاد و اتّفاق مى داشتند و عهد و پیمان را محترم مى شمردند، سعادت دیدار ما به تأخیر نمى افتاد و زودتر به سعادت دیدار ما نائل مى شدند.

ماه، تمام است

و نعمت، تمام

تو صبحی دگری

که می شکفی از فراخنای نرگس آگین آسمانها

تو آن قامت ِ خرامان به وقاری

که در بیکران باغهای عصمت

بهار از دامان و

بنفشه از گریبان می فشانی

دست دلجویت

بر سر جهان ظلمانی ماست

که از هم نمی تلاشد

و ظلمت ِ دلهای سنگ ماست

که بر چشمه ی زلال هدایت تو سد شده است

آه مهدی جان

شرمم میشود ازین شادی یک روزه

برابر تمام عمری که بر پلشتی اعمالم گریستی

و من در وادی غفلت...

پیشانی ام در التهاب است

انگار که روز حشر است و هراسان به دنبال پیراهنی ستم

که بر جوارح گناه زده ی عریانم پیچم

اما دریغ

من همانم که بهتر از من میدانی ام

زخم زننده ی قلب منتظر و رئوف شما

سنگ در دامان همیشه ای که

حریم خیمه ی شما را نشانه میگیرد

بر من بشورید ای کائنات

وای بر من

که امامم را یاری نکردم

و تنها "ذکر یالیتنی کنت معکم" سر دادم

فریاد بر من

که فرمان نبردم

وسستی را فرمانده ی خویش ساختم

افسوس بر تمام عمرم

لعنت بر نفس بدکارم

که امام مظلومم و نائب غریبش را

در طوفان فتنه وا گذارده ام

و حدیث نفس خویش را بحر طویل میکنم...