جوانی ِ ناکرده

آنگاه که از شدت رشحات عشق

به بن بست استیصال میرسم

به هر تخته پاره ای چنگ می اندازم

تا اندکی از بار آن بر گرده ی خویش کم کنم

اما هرچه بیشتر می آویزم

کمتر نجات می یابم

و این سنت هر روزه ی زندگی بر تیغ منست...